အခ်စ္ႏွင့္ေႏွာင္ၾကိဳး အပိုင္း ၅

ရုန္းကန္ညွင္းဆန္ေနေသာဆူးကို ျငိမ္းခ်မ္း၏သန္မာေသာ လက္မ်ားျဖင့္ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားလိုက္သည္။

အခ်စ္ႏွင့္ေႏွာင္ၾကိဳး

“ဆူး က်ေတာ့္စကားကို တခ်က္ေလာက္နားေထာင္ေပးပါဗ်ာ ျပီးမွဆူး ၾကိဳက္သလိုဆံုးျဖတ္ပါ က်ေတာ္ဆူးကို ခ်ိန္းခဲ့တဲ့ညက က်ေတာ္ အေဖအသဲတန္ျဖစ္လို႔ ရန္ကုန္ေဆးရံုၾကီးမွာ တင္ထားတယ္ဆိုတာနဲ႔ ဘယ္သူ႔ ကိုမွအသိမေပး အားဘဲျပန္သြားခဲ့ရတာပါ။ က်ေတာ္တို႔မွာအေဖတခု သားတခုဘဲရွိပါတယ္ဗ်ာ။ က်ေတာ့္အေမကလည္း က်ေတာ့္ကိုေမြးျပီးျပီးခ်င္း မီးတြင္းထဲမွာဘဲ ဆံုးသြားခဲ့တာပါ။ ဒါေပမဲ့အဲ့ဒီညမွာ ဆူးဟာအျဖဴေရာင္ဂါ၀င္ ေလး၀တ္ဆင္ျပီးက်ေတာ္ကို ညသန္းေခါင္ယံခ်ိန္အထိေစာင့္ေနခဲ့တယ္ဆိုတာ ကိုေအာင္ၾကီးေျပာျပလို႔ က်ေတာ္သိျပီးပါျပီ။ အဲ့ဒီညကျဖစ္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္ပ်က္ေတြအားလံုးကလည္း က်ေတာ့္ မွားယြင္းမႈ က်ေတာ့္ေပါ့ဆမႈေၾကာင့္ ဆူးအထင္ေသးခံရတာ က်ေတာ့္အျပစ္ေတြပါ။ က်ေတာ္ဆူးကို ေတာင္းပန္ပါ တယ္ဗ်ာ - ဆူး-ဆူး က်ေတာ္ေျပာတာၾကားရဲ႔လားဗ်ာ တခုခုတုန္႔ျပန္ဦးေလ”

မလႈပ္မရပ္ျဖင့္ျငိမ္သက္ေနေသာ ဆူး၏နဖူးျပင္ေလးကို ျငိမ္းခ်မ္းငံုႏွမ္း လိုက္မိသည္။ ထို႔ေနာက္ဆူးကို ကုတင္ေပၚ သို႔ေပြ႔ခ်ီသြားေလသည္။

အခ်စ္ဆိုတာ အလြန္အင္မတန္မွ ႏူးညံ့သိမ့္ေမြ႔တဲ့အရာတခုပါ။ အခ်စ္နဲ႔တခါမွ မထိေတြ႔ဘူးတဲ့သူတိုင္း သူနဲ႔ထိ ေတြ႔လာရင္ သံမဏိလိုမာေနတဲ့ သံေခ်ာင္းေတြေတာင္မွ အေရေပ်ာ္၀င္သြားတတ္ၾကပါသည္။ ျငိမ္းခ်မ္းဦးႏွင့္ ဆူးတို႔သည္ သံမဏိလိုမာေနေသာ သံေခ်ာင္းမ်ားလည္းမဟုတ္သကဲ့သို႔ ေက်ာက္စရစ္ခဲလည္းမဟုတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ အခ်စ္နဲ႔တခဏ ထိေတြ႔မိတဲ့လူတိုင္း လူတိုင္းႏူးညံ့ျပီးေေမြ႔ေပ်ာ္သြားတတ္ၾကသလို သူတို႔သည္လည္း-။

                        X – X – X – X – X – X – X – X – X – X

            “ကုိယ္ ဆူးကိုေက်ာရရံုၾကံတာေတာ့ မဟုတ္ရပါဘူးေနာ္”

            “ဘယ္လိုေျပာလိုက္တာလည္းဆူးရယ္ ကိုယ့္အခ်စ္ကိုမယံုလို႔လား”

“ကုိယ့္ကိုယံုလို႔လည္း ဆူးတဘ၀လံုးပံုအပ္ခဲ့ျပီးျပီဘဲေလ အရာရာ အားလံုးအတြက္ ဆူးရင္ဆိုင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ထား ပါတယ္ကိုယ္”

“ဘာေတြေျပာေနတာလည္းဆူး၊ ကိုယ္ဒီတေခါက္ျပန္ရင္ အေဖ့ကို ဖြင့္ေျပာျပီးဆူးကို သင့္ေတာင့္သင့္တယ္ လက္ထပ္ယူမွာပါ ကိုယ့္ကို ယံုၾကည္ေပးပါေနာ္ ျပီးေတာ့ကိုယ့္ေၾကာင့္ ဆူးဘယ္ေတာ့မွ စိတ္မဆင္းရဲေစရဘူး၊ ဆူးကိုေရာ ဆူးမိသားစုကိုပါ ကိုယ္တသက္လံုး တာ၀န္ယူသြားမွာပါ”

            “ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကိုယ္”

“သူစိမ္းဆန္လိုက္တာဆူးရယ္၊ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ေက်းဇူး ဆိုတဲ့စကားလိုလို႔လား ဆူး”

            “ကိုယ့္မိဘေတြက ဆူးတို႔ကို သေဘာတူပါ့မလား”

            “ ကိုယ္ေျပာျပီးျပီဘဲ ကိုယ္တို႔မွာအေဖတခု သားတခုပါဆို”

            “အဲ့ဒီေတာ့”

“အဲ့ဒီေတာ့ကိုယ့္သေဘာက အေဖ့သေဘာ အေဖ့သေဘာကလည္း ကိုယ့္သေဘာဘဲေပါ့”

            “ကိုယ္ရယ္”

တည္းခိုခန္းအ၀န္းရွိဆူးတို႔ ဆံုေနၾကခံုတန္းလွ်ားေလးေပၚတြင္ ထိုင္ေန ရင္းႏွစ္ဦးသားၾကည္ႏူးမႈမ်ားႏွင့္အတူ ခ်စ္သူ႔မ်က္ႏွာကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ရင္း ျငိမ္းခ်မ္းတေယာက္ဆူးကို ရင္ခြင္ထဲသို႔ ေထြးပိုက္လိုက္မိသည္။ ဆူး၏ႏုတ္မွ လည္း “ကိုယ္ရယ္” ဟုတိုးတိုးေလး ညည္းညဴကာျငိမ္းခ်မ္း၏ ရင္ခြင္ထဲတြင္ မိန္းေနလိုက္သည္။

“ေဖေဖဆံုးပါးသြားျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း ဆူးအရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ေမေမကေျပာတယ္ သမီးအခ်ိန္တန္ အရြယ္ ေရာက္လို႔ ခ်စ္သူရွာျပီး အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္နဲ႔အဆင့္အတန္းျခင္း တူညီတဲ့ ေယာက်ာၤး မ်ိဳးကိုဘဲေရြးခ်ယ္ပါတဲ့ ခ်မ္းသာျပီးပညာတတ္တဲ့ ေယာက်ာၤးေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ မိဘစကားကို မလြန္ဆန္ ႏိုင္ၾကဘူးလို႔ ဆူးကို ေျပာဘူးတယ္ ကိုယ္ေရာ ခ်မ္းသာတဲ့ အသိုင္း၀ိုင္း ထဲမွာပါလားဟင္”

“ဆူးရယ္ ကိုယ္တို႔က ဆူးထင္သေလာက္မခ်မ္းသာပါဘူး၊ ဆူးတို႔လိုဘဲ လက္လုပ္လက္စားသမားေတြပါ ျပီးေတာ့ မိခင္ေမတၱာငတ္ေနတဲ့ ကိုု္ယ့္အေနနဲ႔ ဆူးရဲ႔အေမ့ကိုလည္း ကိုယ့္အေမလိုဘဲ သေဘာထားျပီး ေစာင့္ေရွာက္မွာ ပါဆူးဒါနဲ႔ဆူး- စကားမစပ္ ဆူးရဲ႔အကို အေၾကာင္း ကိုယ့္ကိုေျပာျပပါလား” 

အခ်စ္ႏွင့္ေႏွာင္ၾကိဳး

အလိမ္မာနည္းႏွင့္ ျငိမ္းခ်မ္းဦး စကားလြဲလိုက္ေလသည္။

            “ကိုယ္ကဘာလို႔သိျခင္ရတာလည္းဟင္”

“ေအာ္ဆူးရယ္-ဆူးကို ကိုယ္အျမဲႏွစ္သိမ့္ေနျခင္လို႔ေပါ့၊ ျပီးေတာ့ ဆူးေမေမနဲ႔ေတြ႕ရင္ သားတစ္ေယာက္ရဲ႔ ေမတၱာ ကိုငတ္မြတ္ေနတဲ့ မိခင္တစ္ေယာက္အတြက္ ကိုယ္ဘယ္လို ေစာင့္ေရွာက္ရမလည္း ဆိုတာကို သိထားရတာေပါ့”

“ကိုယ္သိျခင္တယ္ဆိုရင္ ဆူးေျပာျပမွာေပါ့ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ၄ႏွစ္ေက်ာ္ ၅ႏွစ္ကာလတုန္းကေပါ့ ေနာက္တခုက ကိုၾကီးဟာ ဆူးရဲ႔အကို အရင္းမဟုတ္ခဲ့ပါဘူး အေမတူအေဖကြဲဆိုေပမဲ့ ဆူးတို႔ေမာင္ႏွမေတြ အေပၚကိုေတာ့ ကိုၾကီး က တာ၀န္ေက်ခဲ့ပါတယ္” 

                        X – X – X – X – X – X – X – X – X – X

အတိတ္ ၄

            တေန႔အားလပ္ရက္တြင္ ေစ်းလည္ပတ္ရင္း ရုပ္ရုပ္သဲသဲ ျဖစ္ေနေသာ ျမင္ကြင္းတခုကို သတိထားမိလိုက္သည္။ အမွတ္မထင္ဘဲ ထုိဒီေနရာ ေလးကိုသူမေရာက္သြားခဲ့မိသည္။ လူအုပ္စုတစု စကားမ်ားရန္ေတြျဖစ္ျပီး ရဲေတြ ေရာက္လာ ေသာေၾကာင့္ ၀ရုန္းသုန္းကား ေျပးထြက္လာခဲ့ရာ တစ္ေယာက္ ေသာသူသည္ သူမဆီသို႔ဦးတည္ လာခဲ့သည္။ သူမ၏ေခါင္းတြင္ ေဆာင္းထား ေသာ ဦးထုပ္ေလးကို ဆြဲယူျပီးသူ႔ေခါင္းေပၚသို႔ ခပ္ငိုက္ငိုက္ေလး ေဆာင္းခ် လိုက္သည္။ သူမ၏လက္ေပၚမွာအသင့္တင္ထားသည့္ ဂ်ာကင္ေလးကိုဆြဲယူျပီး သူမ၏လက္ကိုပါဆြဲ၍ ကာေျခဦးတည့္ရာ ေျပးထြက္ သြားေလသည္။ သူမလည္း မေရာင္မလည္ႏွင့္ သူ႔ေနာက္သို႔လိုက္ပါလာခဲ့သည္။ သူသည္သူမ၏ဂ်ာကင္ႏွင့္ ဦးထုပ္ကို ေဆာင္းျပီး သူတို႔စားက်က္ဟုထင္ရေသာ အေမွာင္နဲနဲလြမ္းေနသည့္ အခန္းတခုကို ေရာက္လ်င္ေရာက္ျခင္း သူ႔ဆီမွ ဖုန္းမည္သံၾကားလိုက္ရသည္။ သူသည္သူမ၏လက္ကိုလြတ္ျပီး ခနထိုင္ဖို႔ဟန္မူရာျပရင္း သူမႏွင့္မလွမ္းမကမ္း တြင္ ဖုန္းေျပာေနသည္။ သူေျပာေနေသာ စကားမ်ားသည္ ျမန္မာစကား ျဖစ္ ေနေသာ ေၾကာင့္ သူမအရမ္းကိုအံ့ၾသသြားမိသည္။

“ေဟ့ေရာင္မင္းဘယ္ေရာက္ေနလည္း။”

“ငါဒီမွာငတိမတစ္ေယာက္ပါလာတယ္။”

“++++။”

“ မသိပါဘူးကြာ ငါလည္းဆြဲမိဆြဲရာ သူ႔ကိုဆြဲမိတာနဲ႔ပါလာတာ။”

 “++++++။

“ပံုစံက ခပ္ႏံုနံဳေလးပါကြာ။ ရိုးသသအရွရွေလးဘဲ။”

“ ++++++။”

 သူဖုန္းေျပာသည့္ ဟန္အမူအရာ သူ႔လႈပ္ရွားမႈႏွင့္ သူ၏အသံသည္ကို သူမေသခ်ာစြာသတိထားလိုက္မိသည္။ ထိုသူကုိ သူမရင္းရင္းႏွီးႏွီး သိကၽြမ္းခဲ့ ဘူးသည္ဟုလည္း စိတ္ထဲမွ အလိုလုိခံစားေနရသည္။ သူ႔ကိုသူမမ်က္ ေတာင္ပင္မခက္ဘဲ ေသခ်ာစိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ အကိုနဲ႔သိမ့္တူတာဘဲ ဟုလည္း သူမ၏စိတ္ထဲတြင္ေတြး ေနမိသည္။ သူအမွတ္မဲ့ ဦးထုတ္ကို ခၽြတ္လိုက္သည့္အခ်ိန္တြင္ သူ၏ညာဖက္နားရြက္မွ အမွတ္ေလးကို လွမ္းျမင္လိုက္ရလ်င္ ရျခင္း သူမသည္သူ၏ ခါးေလးကို ေျပးဖက္မိသည္။ သူလည္းတဖက္မွဖုန္းေျပာေနေသာသူကို

“ေဟ့ေရာင္ခနေနဦး ဒီမွာအေရးၾကီးလို႔”

 သူရုတ္တရပ္ ဖုန္းခ်လိုက္သည္။ သူသည္သူမ၏ လက္ကို ဆုတ္ကိုင္ ျပီး ေနာက္သို႔ေခါင္းေလးေစာင္းငဲ့ ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ထို႔ေနာက္သူမ၏ လက္ကိုျဖဳတ္လိုက္ျပီး သူမႏွင့္မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ လိုက္ျပီး သူမ၏ပုခံုးကိုကိုင္ကာ သူမကို ကိုေသေသခ်ာခ်ာ စိုက္ၾကည့္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္သူသည္ သူမ ျမန္မာစကားကို နားလည္မည္မဟုတ္ဟု ယူဆလိုက္ မိသည္။

“မင္းကိုျမင္ဘူးသလိုေတာ့ရွိသားဘဲ”

သူသည္ျမန္မာလို သူမမ်က္နာေလးကိုၾကည့္ျပီး ေျပာလိုက္မိသည္။

“အကိုၾကီး အကိုၾကီးထြန္းထြန္းမဟုတ္လား။ ညီမေလးေလ- ညီမေလး ဆူးမေလအကို-ရွာလိုက္ရတာ ကိုၾကီးရယ္။ ေတြ႔မဲ့ေတြ႔ေတာ့လည္း ကဗ်ာမဆန္လိုက္တာ။”

“ဆူးမ ညီမေလး၊ မင္းမင္း ဆူးမ ဟုတ္တယ္ေနာ္။”

“ဟုတ္တယ္ေလ ညီမေလးေလ ကိုၾကီးရယ္ အေမက ကိုၾကီးရွာဖုိ႔ ညီမေလးကိုလြတ္လိုက္တာ”

“ညီမေလးရယ္”

ထြန္းထြန္းတစ္ေယာက္ ဆူးမကိုရင္ခြင္ထဲေထြး ပိုက္လိုက္သည္။ ထြန္းထြန္း၏ရင္ခြင္ထဲတြင္ ဆူးတစ္ေယာက္ ရိုက္ၾကီးတငင္ငိုေနမိသည္။ ဆူး၏ပုခံုးကိုေထြးပိုက္ရင္း ထြန္းထြန္းႏွစ္သိမ့္မႈေပးေလသည္။

“ဆူးမ-ညီမေလး မငိုနဲ႔ေတာ့ေလ အခုကိုၾကီးတို႔ျပန္ဆံုၾကျပီဘဲ ညီမေလးရယ္ မငိုနဲ႔ေတာ့ေနာ္တိတ္တိတ္”

သူသည္ ဆူးမ၏မ်က္နာေလးကို တရုတယ တယုတယသုတ္ ေပးရွာသည္။

“ဒါနဲ႔ အေမနဲ႔အငယ္ေလးတို႔ေကာ ေနေကာင္းၾကတယ္ မဟုတ္လား ညီမေလး”

“အေမေနမေကာင္းဘူးကိုၾကီး အေမ့ေရာဂါအေျခအေနက တေန႔ေရႊ တေန႔ေငြဘဲ ကိုၾကီးကဘာလို႔ျပန္မလာ ေသးတာလည္း အေမစိတ္ အရမ္းပူေနတာ အိမ္ကိုလည္းအဆက္သြယ္မလုပ္ေတာ့ အေမ့ချမာ ကိုၾကီးကို စိတ္မခ် ႏိုင္ျဖစ္ ေနတာ”

“ညီမေလးရယ္ ကိုၾကီးျပန္လာမွာေပါ့၊ ဒါနဲ႔ညီမေလးက ဘာျဖစ္လို႔ ဒီကိုဘယ္လိုေရာက္ေနတာလည္း။”

“ေမးရက္လိုက္တာကိုၾကီးရယ္ ေဖေဖမရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပိုင္း မိသားစု ၀င္ အားလံုးက ကိုၾကီးကိုဘဲ အားထား ေနရတာေလ ကိုၾကီးလဲ အိမ္နဲ႔ အဆက္သြယ္ျပတ္ေရာ မိသားစုတာ၀န္ေတြက ညီမလက္ထဲ ေရာက္လာတာေပါ့၊ ကိုၾကီး ထိုင္းကိုေရာက္သြားျပီဆိုတဲ့ သတင္း လည္းၾကားေရာ ေမေမက ကိုၾကီးကိုေခၚခဲ့ဖို႔ ပြဲစားတေယာက္ ရဲ႕အကူညီနဲ႔ ညီမဒီကို ေရာက္လာခဲ့တာဘဲ။”

“ညီမေလးရယ္ ထိုင္းႏိုင္ငံဆိုတာ ××× ႏိုင္ငံဘဲညီမေလး ညီမေလး ျပန္ေတာ့ေနာ္ ကိုၾကီးျပန္လာခဲ့မယ္”

“ကိုၾကီးမပါဘဲညီမေလးမျပန္ႏိုင္ဘူးကိုၾကီး ကိုၾကီးဟာ ေမေမ့အတြက္ အေကာင္းဆံုးေဆးတခြက္ပါ”

“ကိုၾကီးသိပါတယ္ညီမေလးရယ္ ဒါနဲ႔ညီမေလးအခုဘယ္မွာ အလုပ္လုပ္ေနတာလည္း”

            “ Nice Service တခုမွာအလုပ္လုပ္ေနတယ္ေလ”

            “တည္းခိုခန္းမွာေပါ့”

ဆူးမျငိမ္သက္စြာျဖင့္ေခါင္းကေလးျငိမ့္ျပလိုက္သည္။ ညီမျဖစ္သူ၏ မ်က္ႏွာေလးကို တယုတယၾကည့္ျပီး စိတ္မခ်မ္းသာႏိုင္ေသာ ထြန္းထြန္း တခုခုကိုလြမ္းစြပ္ေနသည့္အသြင္ ေဆာင္ေနသလို ျပိဳေတာ့မည့္မိုးႏွယ္ ညိဳမိႈင္းလွ်က္။

“တည္းခိုခန္းဆိုေပမဲ့လည္း ညီမေလးတို႔က သန္႔ရွင္းေရး အလုပ္သမားသက္သက္ပါ အဲ့မွာ ကိုေအာင္ၾကီးရယ္ ကိုျဖိဳးရယ္ ျပီးေတာ့ အေဒၚၾကီးတစ္ေယာက္ရယ္ရွိတယ္ေလ"

            “သူတို႔ေတြက ျမန္မာျပည္သားေတြဘဲလား”

            “ဟုတ္တာေပါ့”

            “ဟူး”

ထြန္းထြန္းသက္ျပင္းအရည္ၾကီးတခ်က္ခ်လိုက္မိသည္။ ထို႔ေနာက္ တခုခုကိုစဥ္းစားျပီး

“ညီမေလးျပန္ေတာ့ေနာ္ အလုပ္ေနာက္က်ရင္ အလုပ္ရွင္ သူေဌးေတြညိဳျငင္လိမ့္မယ္”

            “ကိုၾကီးညီမေလးနဲ႔တခါတည္းမလိုက္ဘူးလားဟင္”

“ကိုၾကီးလိုက္လို႔မျဖစ္လို႔ပါ ကိုၾကီးေနာက္မွေအးေဆးလာလည္မယ္ ညီမေလးေနာ္၊ ျပီးေတာ့ကိုၾကီးနဲ႔ ညီမေလးနဲ႔ ေမာင္ႏွမေတြမွန္းသိရင္ ညီမေလးဒုကၡေရာက္လိမ့္မယ္ ကိုၾကီးဖုန္းနံပါတ္ယူထား ညီမေလးသြား ေတာ့ေနာ္ ကိုၾကီး ေနာက္ၾကရင္လာခဲ့မယ္”

           

ဆူးတစ္ေယာက္ေလးလံေသာ ေျခလွမ္းမ်ားႏွင့္အတူထြက္ခြာ လာခဲ့သည္။ သူမစိတ္ထဲတြင္ ကိုၾကီးဘာ အလုပ္ေတြ လုပ္ေနတာလည္း။ သူနဲ႔ငါနဲ႔ ေမာင္ႏွမေတြမွန္းသိရင္ ငါဒုကၡေရာက္လိမ့္မယ္လို႔လည္းေျပာတယ္။ ကိုၾကီး ဥပေဒနဲ႔ မကင္းတဲ့အလုပ္ေတြမ်ား လုပ္ေနတာလား။ ဘုရားဘုရား မျဖစ္ပါေစနဲ႔။

                        X – X – X – X – X – X – X – X – X – X

            “ေမေမခ်စ္တဲ့သားၾကီး အေ၀းကိုေရာက္ျပီေလ…………….”

ဖုန္းထဲမွသီခ်င္းသံေၾကာင့္ တေယာက္ေယာက္ဖုန္းေခၚေနသည္ကို ထြန္းထြန္းသိလိုက္သည္။ အိပ္ယာထက္မွ လူးလြန္႔ျပီး ဖုန္းကိုေကာက္ကိုင္ လိုက္သည္။ မိမိမျဖင္ဘူးေသာ ဖုန္းနံပါတ္ေၾကာင့္ ကိုင္သင့္မကိုင္သင့္ ေခတၱစဥ္းစားျပီး ဖုန္းကိုျပန္ခ် ထားလိုက္သည္။ သီခ်င္းသံစဥ္ရပ္ သန္႔သြားေသာေၾကာင့္ ဖုန္းက်သြားမွန္းသိလိုက္ရသည္။ ေနာက္၃မိနစ္ ေလာက္ၾကာေသာ္ ဖုန္းေနာက္တေခါက္၀င္လာျပန္သည္။ ဒုတိယအၾကိမ္ ထပ္မံဆက္ျခင္းေၾကာင့္ တေယာက္ေယာက္ဆီမွ အေရးၾကီးေသာဖုန္း ျဖစ္လိမ့္မည္ဟုစိတ္ထင္ျဖင့္ ထြန္းထြန္းဖုန္းကိုေကာက္ကိုင္ျပီး ဖုနး္လက္ခံ ခလုပ္ေလးကို ႏွိမ့္လိုက္ သည္။ 

“ဟဲလို”

“ကိုၾကီးလား ကိုၾကီးထြန္းထြန္းနဲ႔စကားေျပာခ်င္လို႔ပါ”

“ညီမေလးဆူးမလား”

“ဟုတ္တယ္ကိုၾကီး ကိုၾကီးေနေကာင္းတယ္ေနာ္”

“ေကာင္းပါတယ္ ညီမေလးေကာ အလုပ္အကိုင္အစဥ္ေျပရဲ႔လား”

“ဟုတ္၊ ကိုၾကီးဒီေန႔ညီမေလးအလုပ္နားတယ္ အဲ့ဒါကိုၾကီးဆီကို လာလည္မယ္ ကိုၾကီးဘယ္မွာေနတာလည္း ညီမေလးကိုေျပာေလ”

“ဟာ ဘယ္ျဖစ္မွာလည္း ညီမေလးရဲ႔ ကိုၾကီးတို႔ဆီမွာက ေယာက်ာၤး ေလးေတြ ဘဲရွိတာ”

“ကိုယ့္အကိုဆီလာတာဘဲ ဘာျဖစ္လည္းကိုၾကီးရာ ကိုၾကီးေနတဲ့ ေနရာကိုေရာက္ဖူးျခင္လို႔ပါ”

“ေနာက္မွလာလည္ပါညီမေလးရာ အခုကိုၾကီးအလုပ္ေတြရႈပ္ေနလို႔ပါ”

“ကိုၾကီးက ဘာအလုပ္လုပ္တာလည္းဟင္”

“ကိုၾကီးလား အေရာင္းအ၀ယ္လုပ္တာပါ သူေဌးနဲ႔ခရီးခနခန ထြက္ရ တယ္ေလ”

“ကိုၾကီးတို႔ သူေဌးနာမည္က ဘာတဲ့လဲဟင္”

“စ..”

ဆက္ေျပာရန္ထြန္းထြန္းတြန္႔ေနမိသည္ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ စ တလံုးတည္းသာရပ္သန္႔သြားသည္။

“ေအာ္ ညီမေလးရယ္ ညီမေလးကိုေျပာလည္း ညီမေလးသိမွာ မဟုတ္ပါဘူး”

            “ကိုၾကီးညီမေလးကို တခုခုဖုန္းကြယ္ထားသလိုဘဲေနာ္”

“မဟုတ္ပါဘူးညီမေလးရယ္ ကိုၾကီးတို႔သူေဌးက သာမာန္လူ တန္းစားေလးပါ”

“ထားပါေတာ့ေလ ကိုၾကီးတို႔သူေဌးက ဘာအေရာင္း ၀ယ္လုပ္ တာလည္း”

“ေအာ္ ကိုၾကီးတို႔သူေဌးလား ကုန္စိမ္းေရာင္း၀ယ္တာပါ၊ ေတာင္ေပၚ ေက်းရြာေတြကို ခနခနခရီးထြက္ ရတယ္ေလ။ နက္ျဖန္ေတာင္မွ ကုန္စိမ္းေတြ၀ယ္ဖို႔ကိုၾကီးတို႔ကို ေခၚထားေသးတယ္”

            “ကိုၾကီးတို႔ဆိုတာက”

            “ကိုၾကီးနဲ႔ ကိုၾကီးသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္လည္းပါတယ္ေလ”

            “ေအာ္ အဲ့ဆိုရင္ ကိုၾကီးရဲ႔သူငယ္ခ်င္းဖုန္းနံပါတ္ေတြ ေပးထားေလ”

            “ဘာလုပ္မွာလည္း ညီမေလး”

            “အေၾကာင္းတခုခုေၾကာင့္ ကိုၾကီးကိုဆက္သြယ္လို႔ မရခဲ့ရင္”

“နိမိတ္မရွိလိုက္တာ ညီမေလးရယ္ ကိုၾကီးနဲ႔ ညီမေလးက အခုျပန္ဆံု ၾကေနျပီဘဲ ဘာေတြေတြးျပီး စိတ္ပူေနတာ လည္း”

            “ကိုၾကီးေနာက္တၾကိမ္ ေပ်ာက္သြားမွာကို စိုးရိမ္လို႔ပါ”

“ေအာ္ ညီမေလးရယ္ အေတြးလြန္ရန္ေကာ စိတ္ခ်ပါ ကိုၾကီး ညီမေလးကို ဘယ္ေတာ့မွ အဆက္သြယ္မပ်က္ဘူး ဟုတ္ျပီလား”

            “ကိုၾကီး လာမဲ့သီတင္းကၽြတ္ရင္ ညီမေလးတို႔ျပန္ၾကရေအာင္ေလ”

            “သီတင္းကၽြတ္”

ထြန္းထြန္းတခနဆိတ္ျငိမ္သြားျပီး တခုခုကိုေတြေ၀စြာ စဥ္းစားေန မိသည္။ သီတင္းကၽြတ္ဟုတ္ေပသည္။ လြန္ခဲ့ ေသာ ၃-၄ႏွစ္အခ်ိန္တုန္းက သီတင္းကၽြတ္ျပီဆိုလွ်င္ အေမနဲ႔ညီမေလးကိုျပန္ေတြ႔ေနၾက သီတင္းကၽြတ္မွာ ညီမေလးေတြ ကို ေခၚျပီးအေမ့ကိုကန္ေတာ့ေနၾက။ ခုေတာ့

            “ကိုၾကီး ဘာေတြစဥ္းစားေနတာလည္း”

“ကိုၾကီးဘာမွမစဥ္းစားပါဘူး ညီမေလးရယ္ ဟုတ္တယ္ သီတင္း မကၽြတ္ခင္ျပန္ျပီး ကိုယ္တို႔ေမာင္ႏွမေတြ အေမ့ ကိုကန္ေတာ့ ရေအာင္ ေနာ္ညီမေလး”

            “ကိုၾကီးတကယ္ေျပာေနတာေနာ္”

            “တကယ္ေပါ့ညီမေလးရယ္”

“ေမေမသာသိရင္သိမ့္ေပ်ာ္ေနမွာ ညီမေလးေမေမတို႔ဆီကို စာေရးျပီး အေၾကာင္းၾကားလိုက္မယ္ေနာ္”

            “ဟာ-မလုပ္နဲ႔မလုပ္နဲ႔ညီမေလး”

            “ဘာျဖစ္လို႔လည္းကိုၾကီး”

“ေအာ္ ေမေမ့ကိုအံ့ၾသသြားေအာင္ ဘာမွအမေျပာဘဲ ကိုၾကီးတို႔ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ျပန္သြားၾကမယ္ေလ မေကာင္းဘူးလား”

ဆူးတခ်က္ျပံဳးလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ တတ္ၾကြေသာေလသံေလးျဖင့္

            “အင္းေကာင္းသားဘဲ ကိုၾကီးစိတ္ကူးေလးက”

            “ကိုၾကီးတို႔ျပန္ဖို႔ ေငြနည္းနည္းပါးပါးေတာ့ စုရဦးမယ္ေလ”

“ကိုၾကီးကလည္း ညီမေလးဆီမွာစုထားတဲ့ ေငြနည္းနည္း ပါးပါးေတာ့ရွိပါတယ္။ ျပီးေတာ့အေမကေျပာတယ္ ေငြမပါရင္ေနပါေစ ကိုၾကီးကိုသာရေအာင္ျပန္ေခၚလာပါတဲ့”

            “စိတ္ခ်ပါညီမေလးရယ္ ကိုၾကီးတို႔အတူျပန္ၾကတာေပါ့”

           

                        X – X – X – X – X – X – X – X – X – X

“တေနကုန္ထိုင္ျပီး တစိမ္းစိမ့္ၾကည့္၊ ႏွဖူးမွေျခဖ်ားထိေအာင္ခ်စ္တယ္”

ဆူးတစ္ေယာက္ TV ဖန္သားျပင္ေပၚမွ ထိုင္းအခ်စ္ဇတ္လမ္းကို ထိုင္ၾကည့္ေနရင္း ဖုန္းထဲမွသီခ်င္းသံေၾကာင့္ ဆူးဖုန္းကို ေကာက္ကိုင္ လိုက္သည္။ ဖုန္းနံပါတ္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့  ဆူးတခါမွမျမင္ဘူးေသာ ဖုန္းျဖစ္ေနသည္။ ခန ေလာက္ဆူးစဥ္းစားေန ျပီးဖုန္းလက္ခံခလုပ္ကို ႏွိပ့္လိုက္ သည္။

“ဟဲလို”

            “ဆူးမလား အကိုကထြန္းထြန္းရဲ႔သူငယ္ခ်င္းပါ”

            “က်မဆူးမစကားေျပာေနပါတယ္”

“ဟုတ္ကဲ့ ထြန္းထြန္းေျပာျပလို႔ သူ႔မွာဆူးမဆိုတဲ့ ညီမေလး တစ္ေယာက္ရွိတယ္ ဆိုတာ အကိုသိျပီးပါျပီ”

            “ဟုတ္ကဲ့ အကိုက”

“လြမ္းေ၀ပါ အခုညီမအကိုရဲစခန္းမွာ အဖမ္းခံေနရလို႔ အေၾကာင္း ၾကားတာ”

            “ရွင္ !!!-- ဘာေျပာလည္း”

“ဟုတ္တယ္ညီမ ထြန္းထြန္းက ညီမကိုမေျပာဖို႔အကို႔ကို တားပါတယ္။ အကိုသူ႔ဖုန္းစာအုပ္ထဲက ညီမဖုန္းနံပါတ္ ကို ေတြလို႔ အေၾကာင္းၾကား သင့္တယ္ထင္တာနဲ႔  ဖုန္းဆက္လိုက္တာ”

“ဘာျဖစ္လို႔လည္း၊ ဘယ္ရဲစခန္းမွာလည္း ဘာ့ေၾကာင့္ အဖမ္းခံရတာ လည္း”

“စိတ္ေအးေအးထားပါ ညီမ ထြန္းထြန္းကမူးယစ္ေဆး၀ါးသံုးဆြဲမႈ ေရာင္း၀ယ္မႈနဲ႔ပါ”

            “အကိုဆူးကို ေနာက္ေနတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္”

“ေအာ္ညီမရယ္ ထြန္းထြန္းညီမဆိုလည္း ကိုယ့္ညီမေလးဘဲေပါ့ ကိုယ္ေတာင္ အဲ့ေန႔က ခရီးတခုကေနျပန္ မေရာက္ေသးလို႔ မလိုက္ျဖစ္ တာ ႏို႔မို႔ဆိုရင္ အားလံုးကြီဘဲ ”

လြန္ခဲ့ေသာ တရက္ႏွစ္ရက္ေလာက္တြင္ ဖုန္းထဲမွ ထြန္းထြန္း ေျပာခဲ့ သည့္ စကားမ်ားကို ဆူးျပန္ျပီးၾကား ေရာင္ေနမိသည္။ နက္ျဖန္ေတာင္မွ ကုန္စိမ္းေတြ၀ယ္ဖို႔ကိုၾကီးတို႔ကို ေခၚထားေသးတယ္” ဆူးတစ္ေယာက္ တခုခုဖမ္းစား ထားသည့္အလား ဆူးတေယာက္ မ်က္လံုးအ၀ိုင္းသားႏွင့္ သစ္ငုတ္တိုလို မလုပ္မရပ္ႏွင့္ ငုတ္တုတ္ေလး ေငးေၾကာင္ ေနမိသည္။

                        X – X – X – X – X – X – X – X – X – X

“ကိုၾကီး ကိုၾကီးဘာေတြေလ်ာက္လုပ္ေနတာလည္း ညီမေလးကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာစမ္းပါဦး”

            “ညီမေလး ဘာျဖစ္လို႔လိုက္လာရတာလည္း”

“ေမးရက္လိုက္တာကိုၾကီးရယ္ ညီမေလးတို႔မွာ ေျပးၾကည့္မွခုခ်ိန္မွာ ဒီေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ထည္းရွိတာေလ ကိုၾကီးကဘာျဖစ္လို႔ဒီအလုပ္ ေတြလုပ္ေနရတာလည္း”

“အရာရာအားလံုး ကိုၾကီးအျပစ္ေတြပါဘဲညီမေလးရယ္ ကိုၾကီးကို ခြင့္လြတ္ပါလို႔ ကိုၾကီးမေျပာေတာ့ပါဘူး။”

“ကိုၾကီးဘာေတြလုပ္ေနတာလည္းဆိုတာ ညီမေလးမသိေပမဲ့ ကိုၾကီးကိုဒီအမႈကေနလြတ္ေအာင္ ညီမေလးၾကိဳး စားမယ္ကိုၾကီး”

“ကိုၾကီးမိုက္ျဖစ္နဲ႔ ကိုၾကီးရွိေစေတာ့ညီမေလး ညီမေလး အေမ့ကို ဂရုစိုက္ပါေနာ္ ျပီးေတာ့ကိုၾကီးတို႔ တိုင္ပင္ထား တဲ့အတိုင္း သီတင္းကၽြတ္ၾကရင္ ညီမေလးအိမ္ျပန္ျဖစ္ေအာင္ျပန္ပါ ဒီကိုျပန္မလာ နဲ႔ေတာ့ေနာ္ ကိုၾကီးကိုခ်စ္ရင္ ကိုၾကီးစကားကိုနားေထာင္ေနာ္ ညီမေလး”

“ကိုၾကီးမပါဘဲနဲ႔ေတာ့ ညီမေလး မျပန္ႏိုင္ဘူးကိုၾကီး ကိုၾကီးကိုဒီအမႈက လြတ္ေအာင္ ညီမေလးၾကိဳးစားမယ္ ျပီးေတာ့မွကိုၾကီးနဲ႔အတူ အေမ့ဆီ ကိုျပန္မယ္”

“ညီမေလးရယ္ ကိုၾကီးအေျခအေနကို ကိုၾကီးသိပါတယ္ ကိုၾကီးေထာင္ ကေနလြတ္ရင္ အေမ့ဆီကို ပထမဦး ဆံုးခ်က္ခ်င္းျပန္လာပါ့မယ္ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ညီမေလး ၾကည့္ေကာင္းေအာင္ အေမစိတ္ ခ်မ္းသာေအာင္ ၾကည့္ေျပာထားလိုက္ေပါ့ ျပီးေတာ့ ကိုၾကီးသူေဌးဆီမွာ ေငြေတြနဲနဲထုတ္သြား ကိုၾကီးေျပာလိုက္မယ္”

`         

ဆူးျပံဳးသည္။ အဲ့ဒီအျပံဳးကို ထြန္းထြန္းအရမ္းေၾကာက္ေနမိသည္။ ဆူးသည္ ရင္ထဲမွာတခုခုကို ေၾကြကြဲေနမိလွ်င္ ဒါမွမဟုတ္ ေပ်ာ္ေနမိလ်င္ သို႔တည္းမဟုတ္တခုခုကို ထိထိခိုက္ခိုက္ ခံစားရလ်င္ သူမအျမဲျပံဳးသည္။ ထိုအျပံဳးကို ထြန္းထြန္း တစ္ေယာက္သာ ဖတ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ သူသည္သူမ၏ အကိုျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ သူညီမ၏ ဗီဇႏွင့္ အက်င့္ကို ငယ္စဥ္ေတာင္ ေက်းကေလးဘ၀တည္းက အလြတ္ရေနျပီးသားပင္။

                        X – X – X – X – X – X – X – X – X – X

ဒီေန႔ဆိုရင္ကိုၾကီးေထာင္က်တာ ႏွစ္ႏွစ္ေတာင္ရွိျပီဘဲ ေနာက္၃ႏွစ္ ေလာက္ေနရင္ ကိုၾကီးျပန္လြတ္လာေတာ့မွာ ေအးေပါ့ေလ တႏွစ္တႏွစ္ဆိုတာ လက္ခ်ိဳးေရတြက္လိုက္ရင္ဘာမွ မၾကာပါဘူး။ ဒီၾကားထဲဆူးလည္းေငြကို ခ်င့္ခ်ိန္ သံုးျပီး စုႏိုင္ေအာင္စုမွ ဒါမွတို႔ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္အိမ္ျပန္ရင္ မ်က္ႏွာ မငယ္ရမွာ ဆူးတစ္ေယာက္ထဲ အေတြးကမၻာေလးထဲတြင္ ႏွစ္ေျမာေနရင္း ေပ်ာ္ရြင္သာယာေသာ မိသားစုဘ၀ေလးကို ေတာင့္တေနမိသည္။ အဲ့ဒီအတြက္ သံုးႏွစ္သာလိုေတာ့သည့္ အခ်ိန္ကာလကိုပင္ ဆူးအစားထိုးလို႔ရရင္ တခုခုျဖင့္ ေလ်ာ္ေၾကးေပးျပီး ၀ယ္ယူလိုက္ျခင္ပါျပီ။ ေခါင္းအံုးေလးေအာက္မွ ထည့္ျပီး သိမ္းဆည္းထားေသာ ကိုၾကီး၏ပံုေလးကို အလြမ္းေျပထုတ္ၾကည့္ေနမိသည္။ ဆူးကိုင္ထားေသာ ပံုကေလးေပၚသို႔ အမွတ္မထင္ အိမ္ေျမာင္ခ်ီးျပဳတ္က် လာေလသည္။

“တေနကုန္ထိုင္ျပီး တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ ႏွဖူးကေျခဖ်ားထိေအာင္ခ်စ္တယ္”

ဖုန္းထဲမွသီခ်င္းမည္သံေၾကာင့္ ဆူးအေတြးျပတ္ေတာက္သြား ျပီးဖုန္း ကိုေကာက္ကိုင္လိုက္ျပီး ဖုန္းလက္ခံ ခလုပ္ကို ႏွိပ့္လိုက္သည္။

“ရွင္!!! ဘာေျပာလည္း”

ဖုန္းကိုင္ထားေသာဆူး၏ လက္မွာတုန္ရင္လာျပီး ဖုန္းကေလးေအာက္ သို႔ ျပဳတ္က်သြားသည္။ ကိုၾကီးမူးယစ္ေဆးကိုအလြန္အကၽြ႕ံသံုးဆြဲျပီး ငွက္ဖ်ား ေရာဂါနဲ႔ေထာင္ထဲမွာ ဆံုးသြားျပီတဲ့။ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလံုး၀မျဖစ္ႏိုင္ဘူး သူတို႔ညွာ ေျပာေနၾကတာ ဒါလံုး၀ကိုမျဖစ္ႏိုင္ဘူး။

           

                        X – X – X – X – X – X – X – X – X – X

အေ၀းတေနရာသို႔ တမ္းတလ်က္ တရိုက္ရိုက္ငိုရိုက္ေနေသာ ဆူးကို ျငိမ္းခ်မ္းရင္ခြင္ထဲသို႔ ဆြဲသြင္းကာ ႏွစ္သိမ့္ အားေပးေလသည္။

“တိတ္ပါေတာ့ဆူးရယ္ အဲ့ေလာက္ေၾကြကြဲစရာ ေကာင္းမယ္မွန္း ကိုယ္သိခဲ့ရင္ ကိုယ္ဆူးကိုမေမးခဲ့ပါဘူး ကိုယ့္ကို ခြင့္လြတ္ပါ ေနာက္ဆို ရင္ဆူးအေၾကာင္း အေကာင္းဆိုးမွန္သမွ်ကို ကိုယ္ဘာမွ မစပ္စုေတာ့ ဘူးေနာ္ဟုတ္ျပီလား။”

“ကိစၥမရွိပါဘူး ခုမဟုတ္လည္းေနာက္သိရမယ့္ကိစၥဘဲေလ ဆူးခံႏိုင္ ရည္ရွိပါတယ္ ဆူးကိုယ္တိုင္ ရဲစခန္းကို ဖုန္းဆက္ၾကည့္ ေတာ့မွ ကိုၾကီးဆံုးတာ ေသခ်ာသြားျပီဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္ေလ ကိုၾကီးမပါ ဘဲနဲ႔လည္း ဆူးအိမ္ မျပန္ခ်င္ဘူး ဆူးအေမ့ကိုဘယ္လို ရင္ဆိုင္ရ မွာလည္း”

“ဆူး-ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္အိမ္ေတာ့ျပန္သင့္တယ္ ခင္ပြန္းသည္မရွိေတာ့တဲ့ ေနာက္ပိုင္း သားတစ္ေယာက္ကို ဆံုးရံႈးသြား ရတဲ့ မိခင္တစ္ေယာက္ အတြက္ အခုသမီးကိုပါ ဘာ့ေၾကာင့္မွန္းမသိဘဲ ေ၀းေနရ တာ အဲ့ဒီမိခင္ တစ္ေယာက္ရဲ႔ ရင္ထဲကို ဆူးခနေလာက္၀င္ျပီး ဇာနာ ေပး ၾကည့္ပါ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့မွ ဆူးအကို႔ကို ရွာမေတြ႔ခဲ့ဘူး ေနာက္ေတာ့သမီး ဆက္ၾကိဳး စားပါ့မယ္လို႔ အေမစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ဆူးဖက္က ျဖည့္ဆည္းေပး သင့္တယ္။ ျပီးေတာ့ကိုယ့္ဖက္ကလည္း သားတစ္ေယာက္ရဲ႔ေမတၱာကို ေပးႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါ့မယ္”

            “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကိုယ္”

“ဘာလို႔ သူစိမ္းဆန္တဲ့ စကားေတြေျပာေနတာလည္း ခ်စ္ရယ္ ဒါနဲ႔ဆူးရဲ႔အကိုဓါတ္ပံုေလးဘာေလး မရွိဘူးလား ကိုယ့္ျမင္ဘူးျခင္လို႔ပါ”

           

မ်က္ရည္စက္မ်ားကို သုတ္လ်က္ ဆူးေခါင္းကေလးကို ေျဖးညင္းစြာ ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ တနခေလာက္စဥ္း စားျပီး မ်က္ရည္စက္ေတြၾကားမွ ျငိမ္းခ်မ္းဦးကို ျငင္သာစြာ ေခါင္းညိမ့္ျပလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္အခန္းေလး ရွိရာသို႔ ဦးတည္ျပီး ထေလ်ာက္သြားေလသည္။ အခန္းေလးထဲသို႔ ၀င္သြားျပီး တမိနစ္ေလာက္အၾကာတြင္ ျပန္ထြတ္လာခဲ့သည္။ သူမလက္ထဲတြင္ ဓါတ္ပံု ေလးတစ္ပံုပါလာသည္။ သူမျငိမ္းခ်မ္းဦး၏လက္ထဲသို႔ ထိုပံုေလးကို ထည့္ေပး လိုက္သည္။ အသက္၂၅ခန္႔ရွိမည္ထင္သည့္ လူငယ္တဦး၏ပံုတည္း။ ျငိမ္းခ်မ္း တေယာက္ ထိုပံုကိုျမင္ျမင္ျခင္း တခုခုကို တသိရ သြားသည့္ အလား အံ့ၾသ မွင္ေသစြာ ျငိမ္သက္သြားခဲ့သည္။

            “ဒါဆူးရဲ႕ အကိုၾကီးရဲ႔ပံုေပါ့ ကိုယ္”

            ဆူးေပးလိုက္ေသာ ပံုေလးကိုၾကည့္ျပီး ျငိမ္းခ်မ္းတစ္ေယာက္ လြန္ခဲ့ ေသာ ၆ႏွစ္၇ႏွစ္သာကာလကို ျပန္ျပီး အမွတ္ရေစခဲ့သည္။

                        X – X – X – X – X – X – X – X – X – X

အတိတ္ ၅

ရန္ကုန္ျမိဳ႔ အေ၀းေျပးကားကိတ္မွ မေရာင္မလည္ႏွင့္ ကားေပၚမွ ဆင္းလာေသာ အသက္၂၀ေက်ာ္၀န္းက်င္ခန္႔ ရွိမည္ထင္သည့္ လူငယ္တဦး။ တစံုတခုကို အကူအညီရလိုရျငား ပတ္၀င္းက်င္ကို ေလ့လာၾကည့္မိသည္။ တခုခုကို ေတြေ၀စြာ စဥ္းစားျပီး နီးစပ္ရာလဖက္ရည္ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္သို႔ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ဆိုင္ျပင္သို႔ထြက္ျပီး ဟိုဖက္သည္ဖက္ လမ္း ေလ်ာက္ေနျပန္သည္။  ထိုလူငယ္ေလးကို ျငိမ္းခ်မ္းသတိထားမိသည္မွာ ၁နာရီ ေက်ာ္ ခန္႔ရွိေလျပီ။ ထို႔ေနာက္ထိုလူငယ္ေလးသည္ အငွားကားေလးတစ္စီးဆီသို႔ ဦးတည္ျပီးေလ်ာက္သြားခဲ့သည္။ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း ဘာေတြေျပာ ဆိုေနၾက မွန္းေတာ့ သူမသိ။ ကားဆရာမွ ေခါင္းကိုခါရမ္းျပလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ထိုလူငယ္သည္ သူထိုင္ ေနသည့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သို႔ ျပန္ေလ်ာက္လာ ခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ေဘးဘီရာ၀ဲသို႔ ၾကည့္ကာ လက္မွပတ္ထားသည့္ လက္ပါတ္ နာရီကို တခ်က္ငံုၾကည့္လိုက္သည္။ အခ်ိန္ကာ ညေန၇နာရီထိုးလုျပီ။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ အတြင္း ထိုင္ေနေသာ ျငိမ္းခ်မ္းသည္ ထိုင္ရာမွထကာ ထိုလူငယ္ေလး ရွိရာသို႔ ဦးတည္ျပီးလာခဲ့သည္။

“အကို က်ေတာ္ဘာအကူညီေပးရမွာလည္း”

“ဗ်ာ- က်ေတာ္”

“က်ေတာ္သိပါတယ္ အကိုတခုခုအကူအညီလိုေနတယ္မဟုတ္လား က်ေတာ့္ကိုအားမနာပါနဲ႔”

“ေအးဗ်ာ အမွန္တိုင္းေျပာရရင္ က်ေတာ္က ခုမွနယ္ကတက္လာတာ ဘယ္သြားလို႔သြားရမွန္းလည္းမသိဘူး လက္ထဲက ပါလာသမ်ွလည္း ကုန္ျပီ၊ အညံ့ဆံုးတည္းခိုခန္းတခုခုကို လိုက္ပို႔ေပးဖို႔ က်ေတာ့္ရဲ႔ဒီ လက္ပတ္ နာရီေလးကို ကားခအျဖစ္ လက္ခံေပးဖို႔ေျပာလည္း TAXI ဆရာကလက္မခံဘူးျဖစ္ေနတယ္”

ျငိမ္းခ်မ္းဦးတစ္ေယာက္ ထိုလူငယ္ေလးပတ္ထားေသာ နာရီေလးကို တခ်က္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ သာမာန နာရီေလး တလံုးပင္။

“ကဲအကို က်ေတာ္နဲ႔လိုက္ခဲ့ ေလာေလာဆယ္ ဒီတညအကို႔အတြက္ ေနစရာရမယ္ စားစရာရမယ္”

“ေက်းဇူးဘဲငါ့ညီရာ ဒါနဲ႔အကိုဖက္က မင္းကိုဘာျပန္ လုပ္ေပးရမွာ လည္း”

“အကို႔ရဲ႔နာရီေလး က်ေတာ့္ကိုေပးခဲ့ေပါ့ဗ်ာ”

“ဟာ ရတယ္ ရတယ္ ေရာ့ေရာ့”

လက္မွပတ္ထားေသာ နာရီေလးကို ခ်က္ျခင္းပင္ခၽြတ္ျပီး ျငိမ္းခ်မ္းဦး၏ လက္ထဲသို႔ထည့္ေပးလိုက္သည္။ ထိုလူငယ္ေလးသည္ ေျပာလ်င္ေျပာသည့္ အတိုင္းလုပ္တတ္သည့္ လူတစ္ဦးျဖစ္မွန္း ျငိမ္းခ်မ္းဦး သတိထားလိုက္မိသည္။ ျငိမ္းခ်မ္းဦးလည္း ထိုလူငယ္ေလးလွမ္းေပးလိုက္သည့္ နာရီေလးကိုလွမ္းယူကာ တခ်က္ျပံဳးျပလိုက္ျပီး ထိုလူငယ္ေလးကို ေခၚေဆာင္သြားခဲ့သည္။

“ကဲအကို လာက်တာ့္ေနာက္လိုက္ခဲ့”

“တက္အကို အကို႔ကိုက်ေတာ္ အကိုလြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနႏိုင္မဲ့ ေနရာတေနရာကိုပို႔ေပးမယ္”

ျငိမ္းခ်မ္းဦးကားကေလးကို ေျဖးျငင္းစြာေမာင္းထြက္လာခဲ့သည္။ ကား ေပၚတြင္ စကားတခြန္းမွမေျပာဘဲ တိတ္ဆိတ္စြာျဖင့္ ျငိမ္သက္ေနေလသည္။ ကားကေလးကို နာရီ၀က္ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ေမာင္းျပီးေသာ္ ၄၀-၆၀ခန္႔ရွိသည့္ ျခံ၀န္းေလးတ၀ိုင္းထဲသို႔ ၀င္ေရာက္လာခဲ့သည္။ ျခံ၀ိုင္းေလးထဲတြင္ ႏွစ္ရွည္ သစ္သီးပင္ အခ်ိဳ႔ႏွင့္ ျပင္ေထာင္အိမ္ငယ္ေလး တစ္လံုးသာရွိသည္။ ျငိမ္းခ်မ္းဦး ကားေပၚမွ ဦးေဆာင္ဆင္းလိုက္ျပီး ထိုလူငယ္ေလးကို ကားေပၚမွဆင္းရန္ ေခါင္းျငိမ့္ျပီး ေခၚလိုက္သည္။ ထိုလူငယ္ေလးသည္ သူႏွင့္အတူပါလာေသာ ေက်ာပိုးအိပ္ေလးကိုယူကာ ကားေပၚမွဆင္းျပီး ျငိမ္းခ်မ္းဦး ေနာက္သို႔ လိုက္ပါသြားေလသည္။ အိမ္တံကားေလးကို ေသာ့ဖြင့္ျပီးႏွစ္ဦးသား သစ္သား အိမ္ေလးေပၚ သို႔တက္ခဲ့ၾကည္။ ထိုအိမ္ေလးသည္ အိပ္ခန္းႏွစ္ခန္း၊ ဘုရား ခန္းႏွင့္ ဧည့္ခန္းေလးတစ္ခန္း သာပါရွိေသာ မက်ဥ္းလွမက်ယ္လွေသာ ေနခ်င့္ စဖြယ္ ရိုးရိုးအိမ္ကေလး တစ္အိမ္သာျဖစ္သည္။

“ကဲအကို ဒီမွာထိုင္ ခနနားဦးေပါ့ဗ်ာ”

“ဒါက မင္းအိမ္လားညီ”

“ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ ဒါေပမဲ့ က်ေတာ္အပါအ၀င္ ဒီအိမ္မွာ ဘယ္သူမွ မရွိၾကဘူး ဒီညအကို ဒီအိမ္မွာ တေယာက္ထည္း လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ ေနလို႔ရတယ္ နက္ျဖန္မွ အကိုသြားျခင္တဲ့ခရီးစဥ္ကို ဆက္စဥ္းစားေပါ့”

“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ ငါ့ညီရာ မင္းေက်းဇူးကို ကိုယ္တသက္ မေမ့ပါ ဘူး”

“ရပါတယ္ က်ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္းဘဲဘဲ ကူညီရမွာေပါ့ ကဲအကိုအနားယူလိုက္ဦး ဟိုဖက္မွာ အိပ္ခန္းနဲ႔ ေရခ်ိဳးခန္းတြဲ ထားတယ္ အကိုဒီညေတာ့ အဲ့အခန္းမွာဘဲနားလိုက္ က်ေတာ္တခုခု သြား၀ယ္ လိုက္ဦးမယ္”

ျငိမ္းခ်မ္းဦးတစ္ေယာက္ အိမ္ေပၚမွ ဆင္းသြားျပီး ကားေလးကို ေမာင္းႏွင္ကာ ျခံ၀န္းထဲသို႔ေျဖးညင္းစြာ ထြက္ခြာသြားခဲ့သည္။ ျငိမ္းခ်မ္းဦး ကားကေလး တေရြ႔ေရြ႕ထြက္ခြာသြားျပီးေနာက္ ထိုလူငယ္ေလးသည္ အိမ္က ေလး၏ ျပတင္းေပါက္နားသို႔ ခ်ည္းကပ္သြားျပီး ပါတ္၀င္းက်င္ကို ေခတၱ ေလ့လာေနမိသည္။ ပါတ္၀င္းက်င္တခုလံုး အလြတ္ကုိ တိတ္ဆိတ္ ညိမ္သက္ လွသည္။ ထို႔ေနာက္ျငိမ္းခ်မ္းဦးညြန္ျပလိုက္သည့္ အခန္းေလးထဲသို႔ ၀င္သြားကာ ေရမိုးခ်ိဳးသန္႔စင္ျပီး ဧည့္ခန္း ေလးထဲတြင္ လာထိုင္ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ စာပြဲ ေပၚတြင္အသင့္ခ်ထားေသာ မူခင္းစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ကို ဖတ္ေနေလ သည္။  အတန္ၾကာခ်ိန္အထိ ျငိမ္းခ်မ္းဦး ျပန္ေရာက္ မလာေသး ထိုလူငယ္ေလးသည္ စိတ္ထဲတြင္ တခုခုကို စိုးရိမ္ပူပန္ လာမိသည္။ ဒီေကာင္ေလး တခုခုသြား ၀ယ္မယ္ဆိုျပီး ခုထိျပန္မ ေရာက္ေသးပါလား။ ကားနဲ႔သြားျပီးနီးစပ္ရာ ဆိုင္ေလး မွာ တခုခု၀ယ္လိုက္ရင္ အဲ့ေလာက္မၾကာသင့္ဘူး။ ဒါ-ဒါဆို ငါ့ကိုမ်ား လွည့္ကြက္ ဆင္လိုက္တာလား။ သူဘယ္သူဘယ္၀ါ မွန္းမသိဘဲနဲ႔ ငါလိုက္လာခဲ့မိတာ။ ဒီအိမ္ရွင္ေတြျပန္လာရင္ ငါ့ကိုသူခိုးလို ထင္ေရာင္ထင္မွားျဖစ္ေအာင္ တမင္ ရည္ရြယ္ျပီး အကြက္ဆင္သြားတာလား။ ငါၾကားဖူးသေလာက္ ရန္ကုန္ျမိဳ႔ဆိုတာ လူလိမ္လူညာေတြ အရမ္းကို မ်ားတဲ့ေနရတဲ့။ ငါ-ငါ- င္ဘာလုပ္ရမလဲ။ ဒီကေန အျမန္ဆံုးထြက္သြား ရမလား။ အိုဒီလိုလုပ္လို႔လည္း မျဖစ္ေသးဘူး။ သူက အမွန္ အကန္ဆိုရင္ ငါ့ကိုမရိုးသားဘူးထင္ေနမွာ။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ငါျဖစ္လာတာကို ရင္ဆိုင္လိုက္ေတာ့မယ္။ ဒီညေတာ့ငါဒီမွာဘဲ သူ႔ကို ဆက္ေစာင့္ေနမယ္။  ၁၀မိနစ္ေလာက္ၾကာေသာ္ ကားကေလးတစ္စီး ျခံ၀န္းေလးထဲသို႔ တေရြ႔ ေရြ႕ ေမာင္း၀င္လာ ေလသည္။ သို႔ေသာ္ထိုကားကေလးသည္ ထိုလူငယ္ေလးကို တင္ေဆာင္လာခဲ့ေသာ အျဖဴေရာင္ TOYOTA ကားေလး မဟုတ္ဘဲ နက္ျပာေရာင္ေလး ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ထိုလူငယ္ေလး ထိပ္ထိပ္ျပာျပာ ျဖစ္ သြားခဲ့သည္။ ကားကေလးသည္ ရပ္တန္႔သြားျပီးကားေပၚမွ အသက္ႏွစ္ဆယ္ ၀န္းက်င္ခန္႔ရွိမည္ထင္သည့္ လူငယ္တဦးဆင္းလာသည္ကို ေတြ႔ေတာ့မွ ထို လူငယ္ေလးသည္ ဟူး ဆိုျပီးသက္ျပင္းေလးကို ေျဖးညင္းစြာခ်လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ဧည့္ခန္းေလးထဲရွိ ခံုေလးေပၚတြင္ ေအးခ်မ္းစြာ ျပန္ထိုင္ေန လိုက္သည္။

“ေဆာရီးဘဲ အကိုရာ က်ေတာ္ေရခ်ိဳးေနတာနဲ႔ နဲနဲၾကာသြားတယ္ အကိုလည္း ဗိုက္ဆာေနေလာက္ေရာေပါ့ က်ေတာ့္အကို႔အတြက္ ေသာက္ေရနဲ႔ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္၀ယ္လာတယ္ ဆြဲလိုက္ဦး”

ျငိမ္းခ်မ္းဦးလွမ္းေပးေသာ စားစရာမ်ားကို ဖြင့္ျပီးဟန္မေဆာင္စြာ စိတ္တိုင္းက်စားေသာက္ေနေသာ သူ႔ကို ျငိမ္းခ်မ္းဦး တေဘာက်စြာ ၾကည့္ေနမိ သည္။ ထိုလူငယ္သည္ စားရင္းေသာက္ရင္း တခုခုကိုသတိရလိုက္သည့္ ဟန္ျဖင့္ ေခါင္းေလးကိုေမာ့ကာ--

“ငါ့ညီ မင္းလည္းစားဦးေလ ကြာ ေရာ့”

“ေတာ္ပါျပီအကိုရာ အကိုဘဲစားပါ က်ေတာ့္က အိမ္မွာစားခဲ့ျပီးျပီ”

“အိမ္- ဒါနဲ႔ဒီအိမ္က”

“ဒီအိမ္က က်ေတာ္အျပင္းေျပ စာလာဖတ္လို႔ရေအာင္ အေဖက သမင္ ၀ယ္ထားေပးတာ”

“ေအာ္”

“ဒါနဲ႔အကိုက ဘယ္ကလာတာလည္း”

“နယ္ကဗ်ာ အလုပ္လာရွာတာ”

“အကို႔နာမည္က”

“အထြန္းလို႔ဘဲ မွတ္ထားေပါ့ ညီက”

“က်ေတာ္က ျငိမ္းခ်မ္း”

“ေအးကြာ ကိုယ္မင္းကို ေက်းဇူးအရမ္းတင္တယ္ညီ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ မင္းက ကိုယ့္ေက်းဇူးရွင္ျဖစ္သြားျပီ”

“ရပါတယ္ အကိုရာ ကဲအကိုက်ေတာ္ျပန္လိုက္ဦးမယ္ ဒီညေတာ့ အကိုဒီမွာ ေအးေအးေဆးေဆး အနားယူ လိုက္ ဦး”

ျငိမ္းခ်မ္းဦး ျပန္ထြက္သြားျပီးသည့္ေနာက္ အထြန္းတစ္ေယာက္ စား ေသာက္ဖြယ္မ်ားကို သိမ္းစည္းကာ အိပ္ခန္းထဲသုိ႔ ၀င္လာေလသည္။

                        X – X – X – X – X – X – X – X – X – X

“အကိုေရ အကို ႏိုးျပီလားဗ် ဒီမွာအကို႔အတြက္ လက္ဖက္ရည္နဲ႔မုန္႔ ၀ယ္လာတယ္”

            မ်က္ႏွာသစ္ျပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွထြက္လာေသာ အထြန္းတစ္ေယာက္ ျငိမ္းခ်မ္း၏အသံကို ၾကားလိုက္ရလ်င္းရျခင္း  မ်က္ႏွာသုတ္ပ၀ါကို လည္မွာ ခ်ိပ္ျပီး အခန္းေလးထဲမွာ ထြက္လာေလသည္။

            “ေအးညီ ခုဘဲႏိုးတယ္ကြာ”

            “အကို ညကအိပ္ေကာင္းရဲ႔လား အဆင္ေကာေျပရဲ႔လား”

            “ေျပပါ့ငါ့ညီရာ”

“ကဲဒါဆိုရင္ မနက္စာအေနနဲ႔ ဒါေလးစားလိုက္ဦးဗ်ာ ဒါနဲ႔ အကို ဘာလုပ္မယ္စိတ္ကူးလည္း က်ေတာ္ ဘာကူညီ ေပးရမလဲ အားမနာ နဲ႔ေနာ္ က်ေတာ့္ကို”

“ေျပာရမွာေတာ့ အားနာတယ္ ငါ့ညီရာ အကို႔ကို ဒါေလးသြား ေရာင္း ေပးပါလား ျပီးေတာ့ေစ်းေပါေပါနဲ႔ အညံ့ဆံုး တည္းခိုခန္းတခုခုကို ပို႔ေပးကြာ အဲ့ေတာ့မွအကို အလုပ္တခုခုရွာမယ္”

           

မိမိ၏လက္သူၾကြယ္မွ ၀တ္ဆင္ထားေသာ လက္စြပ္ေလးကို ခၽြတ္ကာ ျငိမ္းခ်မ္းဦးကို လွမ္းေပးလိုက္သည္။ ျငိမ္းခ်မ္းတစ္ေယာက္ ထိုလက္စြပ္ေလးကို လွမ္းယူတာ ေသခ်ာၾကည့္ျပီးတခုခုကို စဥ္းစားေနမိသည္။

“အလုပ္လိုျခင္တဲ့ သူေတြအတြက္ အလုပ္မရွားပါဘူး အကိုရာ ဒါေပမဲ့ အကိုဒီလက္စြပ္ေလးကိုေရာင္းျပီး တည္းခို ခန္းတခုခုမွာ ေျပာင္းေန မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ၃-၄ရက္ေလာက္ဘဲအဆင္ေျပမွာ ဒီေတာ့ဒီလို လုပ္ဗ်ာ အကိုအလုပ္ရွာ ေနတဲ့စပ္ၾကား ဒီမွာဘဲေနလိုက္ ေနစရာေရာ စားစရာပါေပးတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးကို က်ေတာ္ ကူညီျပီးရွာကူမယ္ ဟုတ္ျပီ လား”

“ဟာ- မင္းတကယ္ေျပာေနတာလား ငါ့ညီ အကိုမင္းကိုဘယ္လို ေက်းဇူးျပန္ဆပ္ရမယ္မွန္းေတာင္ မသိပါဘူးကြာ တကယ္ပါ”

“ရပါတယ္အကိုရာ ကဲဒါဆိုက်ေတာ္ အျပင္သြားလိုက္ဦးမယ္ အကို လည္းေအးေဆးနားလိုက္ဦးဗ်ာ”

           

ျငိမ္းခ်မ္းဦးသည္ အထြန္းလွမ္းေပးသည့္ လက္စြပ္ကေလးကို ပိုက္ဆံ အိပ္ထဲသို႔ထည့္ကာ သိမ္းဆည္းသြား လိုက္ေလသည္။

                        X – X – X – X – X – X – X – X – X – X

            “အကို အလုပ္လုပ္ရတာ အဆင္ေျပလားဗ်”

            “ဟာ ညီ ကားလာျပင္တာလား လာကြာ”

“ေအးဗ်ာ အကိုတခ်က္ေလာက္ၾကည့္ေပးပါဦး ကားက ဆီပိတ္ ေနတယ္နဲ႔တူတယ္ ေမာင္းရတာ အဆင္မေျပဘူး ျဖစ္ေနတယ္”

            “ေအးေအးညီ ကိုယ္ဒီတစီးျပီးရင္ၾကည့္လုိက္မယ္”

           

ျငိမ္းခ်မ္းတစ္ေယာက္ ကားေသာ့ေလးကို လက္ညိဳးေလးႏွင့္ လယ္ပတ္ ရမ္းကစားျပီး ေကာင္တာစာပြဲေလးသို႔ တည့္တည့္မတ္မတ္ ေလ်ာက္သြား ေလသည္။ ေကာင္တာေရွ႕ရွိ ခံုတလံုးေပၚတြင္ ထိုင္ခ်လိုက္ျပီး

“ဦး၀င္းသိန္း ဘယ္လိုလဲဗ်ာ ကိုထြန္းတစ္ေယာက္ အဆင္ေျပလား”

“ေအးကြာ သူအလုပ္လုပ္တာ ေသသပ္မႈရွိသေလာက္ ၾကိဳးလည္းၾကိဳး စားတယ္ ျငိမ္းခ်မ္း ျပီးေတာ့ေငြကိုလည္း အရမ္းေခၽြတာတာကြ သူ႔ၾကည့္ရတာ သူ႔မိသားစုအတြက္ ေငြရွာေနတာျဖစ္မွာပါ”

“ေအးဗ်ာ အဆင္ေျပတယ္ဆိုလည္း ျပီးတာဘဲဗ်ာ က်ေတာ္က စိတ္ပူ ေနတာ က်ေတာ္သူနဲ႔သြားေတြလိုက္ဦးမယ္ ဗ်ာ”

            “ေအးေအး”

           

ဦး၀င္းသိန္းကိုႏႈတ္ဆက္ျပီး ျငိမ္းခ်မ္းတစ္ေယာက္ အထြန္းဆီသို႔ ေနာက္တၾကိမ္ ျပန္ေလ်ာက္လာခဲ့သည္။ မိမိ၏ ကားစက္ကို ျပင္ဆင္ျပီး အဖံုးျပန္ပိတ္လိုက္ေသာ အထြန္းအနားသို႔ ျငိမ္းခ်မ္းေရာက္လာေလသည္။

“အကို အလုပ္ေတြ အရမ္းၾကိဳးစားေနတယ္လို႔ သိရတယ္ ၀မ္းသာ တယ္ဗ်ာ”

“ကိုယ့္ကို ထမင္းလဲေၾကြးေငြလည္းေပးထားတဲ့ အလုပ္ကိုၾကိဳးစား ရမွာေပါ့ ညီရာ”

“ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ အကိုရန္ကုန္မွာလာျပီး အလုပ္လုပ္ရတဲ့ အေၾကာင္း ရင္းက ဘာလည္းအကိုမိန္းမယူ ဖို႔လား”

“ငါ့ညီကေတာ့ ေျပာေတာ့မယ္ ကိုယ့္မွာခ်စ္ရမဲ့ သူေတာင္မရွိ ေသးပါ ဘူးကြာ ဒါနဲ႔မင္းေကာ”

“အကို႔လိုဘဲဗ်ာ အကို႔မွာညီမရွိရင္ ေယာက္ဖေတာ္ရေအာင္ဗ်ာ က်ေတာ္မစြံလို႔ လူပ်ိဳၾကီးျဖစ္ေနတာဗ် ဟားဟား က်ေတာ့္မွာေတ့ အမေရာ ညီမေရာမရွိဘူး”

            “မင္းကေတာ့ ၾကိဳတင္ကာကြယ္ေနတယ္ေပါ့”

“ဒါနဲ႔အကိုက ဘာလို႔ဒီေလာက္ေတာင္ ေငြေတြအေလာ သံုးဆယ္ရွာ ေနရတာလည္းဗ်ာ”

“ေအးကြာ အကိုစိတ္ညစ္စရာေတြ မေတြးျခင္ဘူး ဒါေပမဲ့ မင္းကို ညီတစ္ေယာက္လို ခင္ေနေတာ့ အကိုေျပာျပမယ္ အကို႔မွာနာမက်န္း ျဖစ္ေနတဲ့ အေမရယ္ ေက်ာင္းတတ္ေနတဲ့ညီမေလးရယ္ အရြယ္မ ေရာက္ေသးတဲ့ ညီမငယ္နဲ႔ ညီငယ္ အတြက္ အကိုအလုပ္ၾကိဳးစား ေနရတာဘဲ”

“အကို႔အေၾကာင္း ၾကားရတာ က်ေတာ္တကယ္စိတ္မေကာင္း ပါဘူးဗ်ာ ကဲအကို တမ်ိဳးေတာ့ မထင္နဲ႔ဗ်ာ ဒါေလးျပန္ယူထားလိုက္ ”

           

ကားတံခါးကိုဖြင့္ျပီး ကားေရွ႔ခန္းေလးတေနရာတြင္တင္ထားေသာ ပစၥည္းမ်ားကိုယူကာ အထြန္းလက္ထဲသို႔ ထည့္ေပးလိုက္သည္။

“ဒါ ဒါ ေတြက”

            “ဒါေတြက အကို႔ပစၥည္းေတြေလဗ်ာ”

            “ငါ့ညီ ဒါေတြကိုမေရာင္းဘဲ သိမ္းထားတာေပါ့”

“ဟုတ္တယ္အကို က်ေတာ့္အကို႔ရဲ႕စိတ္သေဘာထား အမွန္ကို သိလိုက္ရလို႔  အကို႔ကိုဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ ျပန္ေပး  တာပါ ”

“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ ငါ့ညီရာ ဒီလက္စြပ္ေလးက အေဖမဆံုးခင္က ကိုယ့္ကိုေပးထားတာ မလြဲတာလို႔သာ ေရာင္းလိုက္ရတာ ကိုယ္ေငြစုျပီး ေငြျပည့္ရင္ငါ့ညီကို ဒီလက္စြပ္ေလး ျပန္သြား၀ယ္ခိုင္းမယ္လို႔ေတာင္ စဥ္းစားေနတာ မင္းကိုဘယ္လိုေက်းဇူးတင္ရမယ္မွန္း မသိေတာ့ ပါဘူးကြာ”

            “က်ေတာ္သိတာေပါ့ အကိုရာ”

“ကဲဒါျဖင့္ရင္ ဒီလိုလုပ္ကြာ ကိုယ္စုထားတဲ့ေငြေတြကို မင္းကိုေပး လိုက္မယ္ ကိုယ္စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ မင္းယူ သြားပါကြာ”

           

ကားတံကားေလးကိုဖြင့္ျပီး ကားေပၚသို႔တတ္သြားေသာ ျငိမ္းခ်မ္းဦး၏ မွန္တံကားခ်ပ္ကို လွန္းကိုင္ကာ အထြန္း တစ္ေယာက္ ပုဆိုးၾကားေလးထဲမွ ထုတ္လာေသာ ၈-ေသာင္းခန္႔ရွိမည္ထင္ရသည့္ ေငြစကၠဴကို ျငိမ္းခ်မ္းဦးကို လွမ္းေပး လိုက္သည္။ ျငိမ္းခ်မ္းတစ္ေယာက္ ထိုေငြသကၠဴမ်ားကို လွမ္းယူျပီး။

“အကိုက်ေတာ့္မွာ အေဖတခု သားတခုဘဲရွိတယ္ဗ်ာ ျပီးေတာ့ တဦးတည္းေသာ သားဆိုေတာ့ သြယ္တာစရာ ညီအကို ေမာင္ႏွမလဲ အကို႔လိုမရွိဘူး အေမဆိုလည္း က်ေတာ္ငယ္ငယ္ေလးထဲက ဆံုးသြားတာ ဒီေတာ့ ဒီေငြေတြကို က်ေတာ္ကအကို႔ရဲ႔ အေမကို ကန္ေတာ့လိုက္တဲ့အေနနဲ႔ အကိုဘဲ ျပန္ယူထားလိုက္ပါ က်ေတာ့ ကိုခြင့္ျပဳပါဦး”

           

ေငြစကၠဴထုတ္ေလးကို အထြန္းလက္ထဲသို႔ ျပန္ထည့္ေပးျပီး ကားကေလးကို တလိမ့္ျခင္းလိမ့္ကာတေရြ႔ေရြ႔ေမာင္း ႏွင္ထြက္ခြာသြားေလ သည္။  

            သေဘာမေနျပည့္၀လိုက္တဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းဦးရာ။ ငါ့ဘ၀မွာမင္းလို သေဘာ ထားျပည့္၀တဲ့ ရန္ကုန္သားခုဘဲ ေတြ႔ဖူးတယ္။ မင္းကံေကာင္းပါေစ။ ျငိမ္းခ်မ္းဦးျပန္လည္လွမ္းေပးလိုက္သည့္ ေငြစကၠဴေလးမ်ားကို လက္ထဲတြင္ ဆုတ္ကိုင္ထားစဲ။ တေရြ႔ေရြ႔ေမာင္းႏွင္းထြက္ခြာသြားေသာ ျငိမ္းခ်မ္းဦး၏ ကားေနာက္သို႔ေငးေမာၾကည့္ေနရင္း သူျငိမ္းခ်မ္းဦးကို ေမတၱာပို႔ ေနမိသည္။

                        X – X – X – X – X – X – X – X – X – X

ဦး၀င္းသိန္း အလုပ္သမားမ်ားကို လိုက္လံစစ္ေဆး ၾကည့္ရႈ႔ေနခိုက္ ၀ပ္ေရာ့အ၀င္းသို႔ အျဖဴေရာင္ တိုယိုတာကားေလးတစီး ေျဖးညင္းစြာ ထိုးရပ္လာေလသည္။ ထိုကားေလးေပၚမွ အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ၀န္းက်င္ခန္႔ရွိ မည္ထင္သည့္ ေခတၱဆန္ဆန္၀တ္ဆင္ထားေသာ လူငယ္တဦးကားေပၚမွ ဆင္းလာေလသည္။

            “ဟ ျငိမ္းခ်မ္း ဘာကိတ္”

            “ဦး၀င္းသိန္းၾကီး တယ္စီးပြားျဖစ္ေနပါလား”

            “ဒါေလာက္လည္း မဟုတ္ပါဘူး ေမာင္ျငိမ္းခ်မ္းရာ”

            “ဒါနဲ႔ဦး၀င္းသိန္း ကိုအထြန္းတစ္ေယာက္ေကာ မေတြ႔ပါလား”

“သူ သူ႔အေပါင္းအသင္းနဲ႔ နယ္စပ္ဖက္ကို အေရာင္းအ၀ယ္ လုပ္မယ္ ဆိုျပီး ထြက္သြားျပီေလ”

            “ဗ်ာ က်ေတာ္ေတာင္မသိရပါလား”

“ေအးကြာ ငါလည္းတားပါတယ္ ဒါေပမဲ့သူက ေငြေနာက္ကို ဘဲလိုက္ ခ်င္ေနတာေလ မင္းကိုေတာင္မွာ သြားေသး တယ္”

            “ဘာမ်ားလည္းဗ်ာ”

            “မင္းလာရင္ ဒါေလးေပးခိုင္းလိုက္တယ္”

           

ဦး၀င္းသိန္းထုတ္ေပးသည့္ စာေလးတစ္ေစာင္ကို ျငိမ္းခ်မ္းလွမ္းယူလိုက္သည္။

            “က်ေတာ္ကိစၥေလးရွိလို႔ သြားလိုက္ဦးမယ္ ဦး၀င္းသိန္းရာ”

            “ေအးေအး”

            ျငိမ္းခ်မ္းဦး ကားကေလးကို ေျဖးညင္းစြာေမာင္းနင္ထြက္ခြာ သြားေလ သည္။ ကိုအထြန္းတစ္ေယာက္ ဘာေတြလုပ္ေနတာလည္း။ နယ္စပ္ဖက္ကို ထြက္သြားတာဆိုေတာ့ ေတာ္ၾကာေနဥပေဒနဲ႔မကင္းတဲ့ အလုပ္ေတြနဲ႔ ေငြေနာက္ ကိုလိုက္ေနမွျဖင့္။ နယ္စပ္ဆိုတာက ခပ္ရုပ္ရႈပ္ရယ္။ ဟူး-- ေတာ္ပါျပီေလ။ ေရစက္မကုန္ရင္ ေတာ့တေန႔ဆံုရဦး မွာေပါ့အကိုအထြန္းရာ။ ေတာ္ပါျပီေလ ငါကသာသြယ္တာေနတာ။ သူကေတာ့ေမ့ေနေလာက္ျပီ။  ထြန္းထြန္း၏ ဓါတ္ပံုကို ကိုင္ရင္း တခုခုကိုသတိရကာ ေတြးေနသည့္ ျငိမ္းခ်မ္းဦး ကိုၾကည့္ကာ ဆူးမေတြေ၀ေနမိျပန္သည္။

           

“ကိုယ္ ဘာေတြစဥ္းစားေနတာလည္း ကိုၾကီးကို ကိုယ္သိလို႔လားဟင္”

“ေအာ္-ဟို မ, မသိပါဘူး ဆူးရယ္။ ကိုယ့္အသိတစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ တူလို႔ အံ့ၾသေနမိတာပါ”

           

ေအာ္ကိုအထြန္း ကိုအထြန္း ကံၾကမၼာဆိုတာကို ဘယ္လိုမွ မျမင္ႏိုင္တဲ့ အရာပါလား။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း အကို႔ညီမနဲ႔က်ေတာ္နဲ႔ ဟူးးးးးး။

                        X – X – X – X – X – X – X – X – X – X

           

“ဘာေျပာလည္း မင္းနဲ႔သူနဲ႔ လက္မထပ္လို႔ မရေတာ့တဲ့အေျခ အေန မ်ဳိးေရာက္ေနျပီဟုတ္လား ျငိမ္းခ်မ္း”

            “ဟုတ္တယ္အေဖ သားဆူးကိုလက္ထပ္မွျဖစ္ေတာ့မယ္”

“မင္းေတာ္ေတာ္ မိုက္လွခ်ည္လား ဟုိကလည္းလြယ္လိုက္တာ ဒါ့ေၾကာင့္ငါေျပာတာေပါ့ မိန္းမေကာင္းမွန္ရင္ မိဘေလာင္းရိပ္ ေအာက္မွာဘဲ ရွိေနရမဲ့မိန္းကေလးက အခုတိုင္းတပါးမွာ အလုပ္လုပ္ ေနတယ္။ ျပီးေတာ့လုပ္တဲ့ အလုပ္ကလည္း တည္းခိုခန္းဆိုေတာ့ ”

“အေဖ ဆူးကိုအဲ့လိုမေျပာပါနဲ႔ အေဖဆူးကိုမျမင္ဘူးေသးလို႔ အဲ့လို ေျပာေနတာ ဆူးကအရမ္းရိုးသားတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ပါ”

“မင္းကိုခ်မ္းသာမွန္းသိလို႔ မာယာေတြနဲ႔သိမ္းတြင္းေနတဲ့ တည္းခိုခန္း က အႏွိမ့္စားသာသာ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႔ ဖမ္းစားတာကို ခံေနရတာ မင္းလည္းက်ိဳးထမ္းရမွာကို ငါျမင္ေရာင္ေသး”

“အေဖ က်ေတာ္တို႔ခ်မ္းသာတယ္ဆိုတာ ဆူးမသိဘူးအေဖ က်ေတာ့္ ကို ဘယ္သူဘယ္၀ါမွန္းမသိဘဲ သူခ်စ္ခဲ့ တာပါ”

“ေတာ္စမ္းျငိမ္းခ်မ္း မင္းသူနဲ႔ထက္လပ္မဲ့ေန႔က အေမြပ်က္တဲ့ေန႔ဘဲ ျပီးေတာ့မင္းကိုငါ့သားအျဖစ္က စြန္႔လြတ္ လိုက္တဲ့အေၾကာင္း မင္း သတင္းစာထဲမွာေစာင့္ၾကည့္ေပါ့ကြာ”

           

ေဒါသသၾကီးႏွင့္ ေျပာဆိုျပီးထြက္ခြာသြားေသာ ဖခင္ျဖစ္သူ၏ ေက်ာျပင္ကို ျငိမ္းခ်မ္းနားမလည္စြာ လိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္သည့္ေန႔မွစျပီး ဆူးႏွင့္ပါတ္သက္ျပီး ဖခင္ျဖစ္သူႏွင့္ ကေယာက္ ကယက္ျဖစ္ေနခဲ့သည္မွာ ကေန႔အထိပင္။

                        X – X – X – X – X – X – X – X – X – X

“ျငိမ္းခ်မ္း မင္းဟိုတည္းခိုခန္းက မိန္းကေလးကို တကယ္ဘဲလက္ထပ္ ေတာ့မယ္ဆို”

“မင္းတို႔ကိုဘယ္သူေျပာလည္း”

“ေနျခည္ကိုယ္တိုင္ေျပာတာ”

“သူကဘယ္လိုသိတာလည္း”

“မင္းအေဖကိုယ္တိုင္ သူ႔ကိုေျပာျပတာတဲ့ ျပီးေတာ့မင္းအေဖက အဲ့ဒီ မိန္းကေလးကိုမင္းလက္ထပ္ခဲ့ရင္ မင္းကို သားအျဖစ္က အေမြျပတ္ စြန္႔လြတ္မယ္ဆို”

“ဟုတ္တယ္ျငိမ္းခ်မ္းတကယ္လို႔ မင္းအေဖကမင္းကို တကယ္ဘဲ သားအျဖစ္က အေမြျပတ္စြန္႔လြတ္မယ္ဆိုရင္ ဆူးဆိုတဲ့မိန္းကေလးက မင္းကိုလက္တြဲပါ့ဦးမလား”

“ငါဆူးကိုယံုတယ္ စုမြန္ ငါကခ်မ္းသာတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႔ သား ဆိုတာလည္း သူမသိခဲ့ဘူး။ ငါ့ကိုဘာမွန္း မသိ ဘဲနဲ႔သူခ်စ္ခဲ့တာ”

“နင္တို႔က မယူလို႔မရေတာ့တဲ့အေျခအေနထိ ေရာက္ေနျပီလား ေသခ်ာစဥ္းစားဦးေနာ္ျငိမ္းခ်မ္း”

“ဟုတ္တယ္ျငိမ္းခ်မ္း ဦးေျပာတာမွန္တယ္ျငိမ္းခ်မ္း နင္တို႔က ေတြ႔ၾကတာလည္း မၾကာေသးဘူး ျပီးေတာ့တနယ္တေက်းမွာ တေယာက္အေၾကာင္းတေယာက္ ဂဂနနမသိက်ဘဲနဲ႔ နင္တို႔ဘ၀တ သက္စာအတြက္ လက္တြဲသြား ဖို႔ဆိုတာ နင္ေသခ်ာစဥ္းစားေနာ္”

“ငါအားမနာတမ္း ေျပာရရင္ နင္ကိုလည္းၾကိဳးထမ္းရမွာ စိုးတယ္ ျငိမ္းခ်မ္း”

           

ျငိမ္းခ်မ္း စိုးေအာင္၏မ်က္ႏွာကို တခ်က္စိုက္ၾကည့္လိုက္ျပီး တခုခု တုန္႔ျပန္မည္အျပဳ ဘာမွမေျပာေတာ့ဘဲ အေ၀းက အင္းလွ်ားကန္ ေရျပင္ က်ယ္ၾကီးကို ေငးေမာျပီး တခုခုကိုေတြးေနမိသည္။ ဆူးသာညေမြးပန္း တပြင့္ျဖစ္ခဲ့ရင္ ဆူးသာညေမြးပန္တပြင့္ ျဖစ္ေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ ျငိမ္းခ်မ္း တခနျငိမ္ သက္သြားသည္။

“ဟုတ္တယ္ ဆူးနဲ႔ပါတ္သက္ျပီး ျဖစ္လာသမ်အေကာင္းအဆိုး ကိစၥ အသြယ္သြယ္ကို ငါရင္ဆိုင္ဖို႔ဆံုးျဖတ္ျပီးျပီ ငါဆူးကိုဘဲ လက္ထပ္ ယူမယ္။”

“နင္ေသခ်ာစဥ္းစားျပီးမွဆံုးျဖတ္တာလား ျပီးေတာ့ သူသာည ေမြးပန္း တပြင့္ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ နင့္ရဲ႔ဂုသိကၡာ အတြက္ နင့္မိဘရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာ အတြက္ နင္ဘာလုပ္မွာလည္း နင္လက္ထပ္မွာလား”

“ဟုတ္တယ္ျငိမ္းခ်မ္း စုမြန္ေျပာတာ ငါလည္းေထာက္ခံတယ္။ ညေမြးပန္းဆိုတာ ညအခ်ိန္ လရိပ္ေအာက္မွာ ဘဲအသံုး၀င္တာ ေန႔ခင္းဖက္ေနသာခ်ိန္ဆိုရင္ ဘာမွအသံုး၀င္တာအမဟုတ္ဘူး”

“နင္တို႔ေတြမိန္းမသားခ်င္းမဇာမနာ ေျပာဆိုေနလိုက္တာ ျပီးေတာ့မင္း တို႔မွာလည္းႏွမေတြ မရွိရင္ေတာင္ အေမဆိုတာရွိၾကတယ္ နင္တို႔ဘာ ဘဲေျပာေျပာ ငါကေတာ့ သူညေမြးပန္းသာျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာင္ အားလံုးကိုစြန္႔လြတ္ျပီး သူ႔ကိုလက္ထပ္ယူဖို႔ ငါဆံုးျဖတ္ထားျပီးျပီ ျပီးေတာ့ ငါကေယာက်ာၤး တစ္ေယာက္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ငါတာ၀န္ ငါသိ တယ္”

           

ျငိမ္းခ်မ္းဦး၏စကားအဆံုးတြင္ အိစု၊ သႏၱာ၊ ငဦးႏွင့္စိုးေအာင္တို႔မွ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ တခုခုကို သေဘာေပါက္သည့္ အလား ေခါင္းကေလးေတြကိုယ္စီ ခါရမ္းလိုက္ၾကသည္။

                        X – X – X – X – X – X – X – X – X – X

            “ဒါကဘယ္လည္းျငိမ္းခ်မ္း”

            “ေနျခည္နဲ႔ေတြ႔ဖို႔ခ်ိန္းထားလို႔ အင္းလွ်ားကိုပါ”

အိမ္ေပၚထပ္မွဆင္းလာျပီးအျပင္သြားရန္ျပင္ဟန္ျပင္ေနေသာ ျငိမ္းခ်မ္း ဦးကို ဧည့္ခန္းထဲတြင္သတင္းစာ ထိုင္ဖတ္ ေနေသာ ဦးထူးေမာ္မွ လွမ္းေမးလိုက္ သည္။

            “ဆိုေနျခည္ နင့္ငါ့ကိုေတြျခင္တဲ့ကိစၥက”

“နင္ တည္းခိုခန္းမွာအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ မိန္းကေလးနဲ႔ တကယ္ဘဲ လက္ထပ္ေတာ့မယ္ဆို အန္ကယ္ကေျပာတယ္”

            “ဟုတ္တယ္ေနျခည္”

“နင္သူ႔ကို တကယ္ခ်စ္မိသြားျပီလား ဒါမွမဟုတ္တခနသာ စိတ္က စားျပီး သာယာေနမိတာကို အခ်စ္လို႔ ေခၚခ်င္တာလား”

            “ငါကေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူးေနျခည္”

“ေအးေလ အစကေတာ့ အန္ကယ္ကငါ့ကို နင္အဲ့ဒီမိန္းကေလး နဲ႔မယူျဖစ္ဖို႔ တားခိုင္းခဲ့တာပါ ဒါေပမဲ့ နင္ကသူ႔ကို တကယ္ခ်စ္မိသြား ျပီဆိုမွေတာ့ ငါမတားရက္ေတာ့ပါဘူး”

            “ငါ့အေပၚကို နားလည္ေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနျခည္”

“ငါကနင့္အေပၚမွာ ထာ၀ရသူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ပါ နင္စိတ္ ခ်မ္းသာဖို႔အတြက္ ကူညီဖို႔ငါ အျမဲအဆင့္ သင့္ရွိေနပါတယ္ ျငိမ္းခ်မ္း”

ျငိမ္းခ်မ္းဦး ေနျခည့္ကိုတခ်က္စိုက္ၾကည့္ျပီး

“ေနျခည္ ငါကိုနားလည္ေပးပါ၊ ငါဆူးကိုလက္မထပ္လို႔ မျဖစ္ေတာ့ ဘူးေလ၊ နင့္ကိုငါက ငါ့ရဲ႔အျမဲတမ္း  သူငယ္ခ်င္းလို ခင္သြယ္ သြားမွာ ပါ”

“ရပါတယ္ဟာ နင္ယူမဲ့မိန္းကေလးက ငါတို႔ေတြရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းဆို တဲ့စည္းကို နားလည္လြန္သြားမွာ စိုးရတယ္”

“ဆူးက အဲ့လိုမိန္းကေလးမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူးဟာ”

“အဲ့လိုမိန္းကေလးမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးဆိုေပမဲ့ သူ႔ရင္ထဲမွာ တခုခုေတာ့ ရွိေနမွာ”

“ငါသူ႔ကိုယံုၾကည္သလို နင္လည္းသူ႔ကိုယံုၾကည္ေစျခင္တယ္ ေနျခည္”

ခနတာျငိမ္သက္ေနျပီးေနာက္ ေနျခည္တစ္ေယာက္ ျငိမ္းခ်မ္းဦးကို စကားျပန္ဆိုမိသည္။

“ေအးပါဟာ နင္နဲ႔ပါတ္သက္တဲ့မိန္းကေလးဆိုေတာ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္း ဘဲေပါ့”

တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ မည္သည့္စကားမွ်ထပ္မေျပာျဖစ္ၾက ေတာ့ဘဲ အေ၀းတေနရာက အင္းလွ်ားကန္ေရ ျပင္ၾကီးကိုသာ သူတို႔ေငးေမာ ေနမိသည္။

`          “ဒီေကာင္မရွိတုန္း သူ႔အခန္းထဲကို ၀င္ၾကည့္ဦးမွ အဲ့ဒီမိန္းကေလးနဲ႔ ပါတ္သက္ျပီး တခုခုေတာ့ထူးျခားမႈရွိမွာဘဲ”

ဦးထူးေမာ္တေယာက္ထိုသို႔စဥ္စားျပီး ျငိမ္းခ်မ္းဦးအခန္းရွိရာ အေပၚထပ္သို႔ တက္သြားေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ေသာ့ခက္ မထားေသာ ျငိမ္းခ်မ္းဦး၏ အခန္းထဲကို ၀င္ေရာက္ျပီးစာပြဲခံု၊ ဗီြဒိုအံဆြဲ အစရွိသည္မ်ားကို တခုျပီးတခု လွန္ေလ်ာ ၾကည့္သည္။ ဘာမွထူးျခားမႈမေတြ႔ရ။ ျငိမ္းခ်မ္း၏အိပ္ရာေပၚတြင္ ေခတၱထိုင္ေနလိုက္မိသည္။ ဘာမွမထူးျခား သည့္အဆံုး ျပန္ထြက္မည္အျပဳ လက္ျဖင့္ေထာက္၍ ထရန္ျပင္လိုက္ေသာအခါ ျငိမ္းခ်မ္း၏ ေခါင္းဦးေအာက္မွ စြန္းထြက္ေနေသာ အရာတစံုတခုကို လက္ျဖင့္စမ္းမိ၍ လွည့္ၾကည့္ျပီး ထိုအရာ ေလးကို ထုတ္ၾကည့္မိလိုက္သည္။ ဓါတ္ပံုေလးတပံုပင္။ သို႔ေသာ္ထိုပံုေလးထဲ တြင္ အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ရိုးရိုးေလးႏွင့္ လွပေက်ာ့ရွင္း ေနသည့္မိန္းကေလး တဦးႏွင့္ ၄၀ေက်ာ္ အမ်ိဳးသမီးတဦး တူယဥ္တြဲလ်က္ရိုက္ကူး ထားသည့္ပံုေလး ပင္။

“ဘုရား ဘုရား- ေမေလး၊ ေမေလးနဲ႔တူလိုက္တာ၊ ဟုတ္ပါတယ္ ေမေလးမွေမေလးအစစ္ပါ၊ ဒါဆိုရင္ ဒီေကာင္မေလး ေမေလးရဲ႔ ေဘးနားက ဘယ္သူလည္း ေမေလးနဲ႔ဘယ္လို ပတ္သက္ေန တာလည္း”

ဦးေနထူးေမာ္တစ္ေယာက္အမွတ္မထင္ဘဲ ပံုေလး၏ေနာက္ဖက္ သို႔ၾကည့္မိသည္။ ပံုေလး၏ေနာက္တြင္ ဆူး ဆိုသည့္စာလံုးတစ္လံုးတည္းသာ ထင္ထင္ရွားရွားေရးထားသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရျခင္းျဖင့္ သားခ်စ္ေနေသာ မိန္းကေလးမွန္း ဦးေနထူးေမာ္သိလိုက္ရသည္။